Beer is ziek
Bonny Becker, Kady MacDonald Denton (ill)
4+ — Beer hangt uitgeblust, snipverkouden en een tikje zwartgallig in zijn luie stoel. Hij voelt zich zieker dan ooit iemand geweest kan zijn. Dan komt zijn energieke vriendje Muis op bezoek, vastbesloten om Beer snel weer beter te maken.
Eerst leest hij een vrolijk verhaal voor. Beer voelt zich nog ellendiger. Daarna probeert Muis het met een opgewekt liedje, maar dat maakt Beer alleen maar boos. En het zogenaamde droevige wijsje dat Muis op zijn banjo tokkelt, maakt hem nog bozer. Beer wil in bed gestopt worden, wat Muis met veel plezier voor hem doet. Daarna serveert hij zijn zieke vriend zelfgemaakte brandnetelsoep. Dat smaakt wel, maar toch vindt Beer dat de tijd rijp is om zijn testament op te stellen. Muis schrijft, hulpvaardig als hij is, op wat Beer zegt en hij wordt steeds opgewekter bij de gedachte aan alle spulletjes die hij zal krijgen. Van zoveel blijheid wordt Beer razend en hij veert recht in zijn bed. De optimistische Muis denkt dat hij beter wordt, maar Beer ziet hierin een laatste stuiptrekking. Muis wordt nu echt heel treurig. De vrienden nemen afscheid en Beer valt in een diepe, verkwikkende slaap. Wanneer hij weer wakker wordt, voelt hij zich een stuk beter, maar nu is Muis ziek. Beer stapt uit bed, stopt Muis zorgzaam in en vertelt hem hoe jammer hij dit voor hem vindt. En opeens begrijpt Muis het helemaal: het is net dat warme medeleven dat je het meest nodig hebt, wanneer je je niet lekker voelt.
Beer en Muis bleken al in eerdere verhalen elkaars tegenpolen, zowel in hun uiterlijk als in hun karakter. Misschien dat ze net daarom mekaar zo’n belangrijke lessen kunnen leren. Hier ondervindt Muis aan zijn eigen kleine lijfje dat een moment van warme aandacht en begrip meer helend werkt, dan alle koortsachtige activiteiten om iemand zich beter te laten voelen. Rustige erkenning van het feit dat je je ellendig voelt, werkt duidelijk bevrijdend. Het opstellen van een testament zal voor kleuters even moeten uitgelegd worden en dat klinkt aanvankelijk ook een beetje vreemd en zwaar op de hand. Het verhaal is echter zo zalig humoristisch opgebouwd, dat ook jonge kinderen gaandeweg zullen beseffen hoe zwaar Beer hierin overdrijft.
De illustraties in rustige pasteltinten lijken geschilderd met waterverf en zijn stuk voor stuk juweeltjes. Je waant je zo in grootmoeders knusse huis, vol snuisterijen. De emoties op de snoeten van Beer en Muis zijn fascinerend mooi weergegeven. Je ziet gewoon een grote brompot en een kleine spring-in-het-veld, nog voor je één woord hebt gelezen. Een leuk visueel detail is dat Muis’ staart pas heel slap getekend wordt, wanneer hij het zogenaamde einde van Beer erkent en hier echt droevig om is.
Dit boek biedt een aparte kijk op ziek zijn en verzorgen en daarmee ook een ideale gelegenheid om hierover met kleuters, vanuit een humoristische invalshoek, verder te debatteren. En de hilarische illustraties zullen groot en klein doen smelten.
Deze recentie verscheen eerder onder geredigeerde vorm in De Leeswelp
Trefwoorden: prentenboeken / ziek zijn /verzorgen/ vriendschap