Woeste dagen vol
Floor Paul, Anna Boterman (ill.)
5+.-.Meis houdt het allermeest van de intense dagen met haar grote zus, waarin hun avonturen en hun fantasie eindeloos lijken. Maar dan overlijdt grote zus. Floor Paul vindt precies de juiste toon om de gevoelens van rouw in het hoofd van dit jonge kind onder woorden te brengen.
Wanneer de pijn niet meer te verdragen is, loopt Meis naar de kamer van haar zus. Op het bed rolt ze zich op, drukt zus’ knuffel muis Mies tegen zich aan en valt in slaap. In Meis’ droom dartelen beide zussen door een bevreemdende fantasiewereld. Hier tillen de prachtige tekeningen van Anna Boterman het verhaal werkelijk naar een hoger niveau. We zien een verbluffende explosie van kleuren in de meest wonderlijke combinaties, die tegelijkertijd de intense schoonheid van verre herinneringen en de schurende pijn van het verlies voor de ogen van de lezer tot leven brengen. Wanneer Meis een geluid hoort in het poppenhuis, krijgen we een inkijk in de woonkamer ervan. Het behang, in blauwe en groene tinten, combineert strepen met ouderwetse bloemenmotieven. De samengebonden overgordijnen zijn rood, terwijl er een blauwgroene eettafel met twee paarse stoelen voor het raam staat. Op de poot van de omgevallen oranje sofa balanceert grote zus op één been, haar handen kunstig boven het hoofd als een ballerina. Ze is omhuld met een wolk kleurige confetti die tot tegen het raam dwarrelt. Meis heeft haar gezicht tegen de buitenkant van het raam gedrukt. We zien een ernstig diepbruin oog, een neus en springerige zwarte krulletjes. Een mooi beeld, dit verwonderd reuzenkind dat haar verloren gewaande wereld in miniatuur heeft teruggevonden. Een andere illustratie toont een frisgroen bos in de lente, vol roze bloemen en blauwgele papegaaien. De zusjes liggen in elkaars verlengde in het gras met hun hoofden tegen elkaar, ‘krul aan krul’. Boven hun hoofden houden ze elkaars handen stevig vast. De prent van de vuurvogel-of is het eerder een soort gevederde droomdraak?-maakte het meest indruk op mij. We kijken er bovenaf op neer terwijl hij diagonaal over het blad vliegt tussen blauwwitte wolken. De machtige vleugels raken aan beide kanten de bladrand. Maar het is toch vooral zijn wonderlijke kleurenpalet van geel, oranje en rood, vlammende hoop en pijn in elkaar verweven, dat je blik blijft vasthouden. De zusjes liggen op hun buik, twee nietige figuurtjes op de rug van dit imposante wezen. Met één arm grijpen ze zich vast aan zijn veren, hun andere arm hebben ze aandoenlijk om elkaar heen geslagen.
Wanneer de droom op zijn einde loopt, geeft Floor Paul op een ontroerende manier ruimte aan het enorme gemis dat Meis onverminderd blijft voelen. ‘Ik zou je in mijn broekzak willen stoppen en overal mee naartoe willen nemen.’ Tegelijkertijd laat ze ook het helende effect dat dromen kan hebben, mooi tot zijn recht komen. ‘Wat fijn dat ik nu weet waar je woont, zodat ik je op kan zoeken als ik je mis.’
Het volgende moment kijken we van achter een boom in de tuin binnen in de slaapkamer van mama en papa. De ochtendzon laat de illustratie in een zachtgeel licht baden en rond het raam klimt een prachtige blauwe regen over de muur. De zware, diepblauwe bloementrossen lijken het huis wel te omhelzen. In de kamer staat Meis naast het bed van haar ouders. Met haar ene hand houdt ze de handen van mama en papa vast, haar andere hand ondersteunt muis Mies die op het bed zit. De gezichten van de ouders blijven verborgen, maar des te grappiger zijn de twee paar blote voeten die onder het gele dekbed uit steken. In een hoek van het bed ligt een rode, gestreepte kat opgekruld te soezen. Het beeld straalt zo’n intense liefde en verbondenheid uit. Je kan niet anders dan erop vertrouwen dat dit gezin, doorheen alle verdriet, zijn eigen weg opnieuw zal vinden.
Floor Paul & Anna Boterman: Woeste dagen vol, Ploegsma, Amsterdam 2026, 40 p. : ill. ISBN 9789021687032. Distributie Standaard Uitgeverij
trefwoorden: rouw, fantasie, familie